Search
Home

 Βασιλική Ευστρατιάδου: Φοβάμαι μήπως δεν καταφέρω να δω τα σπουδαία Μικρασιατικά  κειμήλια να παίρνουν την θέση που τους ανήκει¨.

Κάθε γωνιά, κάθε τόπος, κάθε σπιθαμή έχει την ιστορία του, αυτή που την γράφει το αόρατο χέρι της μοίρας και των ανθρώπων  που κινούνται στο χώρο και το χρόνο.

Οι δικές μας ¨Ιστορίες¨ σε αυτή την συνάντηση αφορούν  τους συμπολίτες μας Μικρασιάτες του Συνοικισμού  ¨Ι ωνίας¨της Κορίνθου. Εκείνους  που κρατούν άσβεστη τη Φλόγα της Αγάπης  για τις Αλησμόνητες Πατρίδες.


 Οδηγός μας η  Πρόεδρος της Μικρασιατικής Στέγης Κορίνθου κ. Βασιλική Ευστρατιάδου

Οι¨ Ίστορίες ¨ περπάτησαν στους δρόμους του,   Συνοικισμού προσφύγων ¨Ιωνίας ¨ σήμερα, έζησαν ,έμαθαν και    έγιναν κοινωνοί   μαζί με την κ. Βασιλική για τους ανθρώπους , για όλα όσα ξεθώριασε ο χρόνος, αλλά τα κρατά ζωντανά η καρδιά και το μυαλό.

Μας επέτρεψε να την γνωρίσουμε καλύτερα, τις ρίζες της , τις σπουδές ,το λειτούργημα της δασκάλας και την  οικογένεια της .

Μας μίλησε για τη  δημιουργία του Συλλόγου, την σοβαρή προσπάθεια που κάνει όλα αυτά τα χρόνια μέσα από την Μικρασιατική Στέγη  με την σημαντική βοήθεια των μελών του Δ.Σ, να μείνουν ζωντανές οι μνήμες τους ,αλλά και να γνωρίσει ο κόσμος τους Μικρασιάτες ,τον πολιτισμό που έφεραν σε  εκείνα τα δύσκολα χρόνια  των βίαιων διωγμών, από τις αγαπημένες πατρίδες

Πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία μετά το 1922 ήρθαν  εδώ, χωρίς να το θέλουν και να το επιθυμούν . Ήρθαν για να ακουμπήσουν τα λίγα πράγματα που είχαν μαζί τους, τις ελπίδες ,να φυλάξουν τις θύμισες και να ριζώσουν σε Ελληνικά χώματα.

Ξαφνικά και βίαια, κάτω από το μαχαίρι και το τσεκούρι, μέσα από τη φωτιά.  Δεν έφυγαν μόνο από τη Σμύρνη, έφυγαν από την Ιωνία, την Αιολία, την Προποντίδα, την Κυλικεία, την Καππαδοκία από κάθε γωνιά εκείνης της πατρίδας. Ακολουθούν και άλλοι   το 1923 με τη συνθήκη της Λοζάννης , που ήταν ένα πραγματικό τερατούργημα το οποίο  εφαρμόστηκε πρώτη φορά εδώ. Μέχρι και το 1936 έρχονταν πρόσφυγες από τη Ρωσία.

Η Χίος, η Μυτιλήνη, η Σάμος, η Κρήτη ήταν τα νησιά που τους πρωτοϋποδέχτηκαν. Ιδιαίτερα η Χίος και η Μυτιλήνη που ήταν τόσο κοντά. Ακόμα και κολυμπώντας έφτασαν κάποιοι εκεί. Ίσως ήταν προσωρινός προορισμός για μερικούς, γιατί το καράβι τους πήρε μετά και τους έφερε σε Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Κέρκυρα, Πάτρα όπου είχε εντολή από το κράτος ή όπου τους δέχονταν.

Πολλοί από τους πρόσφυγες που έμειναν την Κόρινθο, έφτασαν εδώ γιατί είχαν έρθει και στον πρώτο διωγμό του 1914 και έμειναν εδώ τρία χρόνια. Το 1919 με την Απελευθέρωση γύρισαν πίσω. Έτσι ήξεραν κάποιες οικογένειες Κορινθίων στις οποίες είχαν δουλέψει στα κτήματά τους και έτσι είχαν κάποια βάση.

Ήρθαν λοιπόν, οι πρώτοι πρόσφυγες και εγκαταστάθηκαν μέσα στην πόλη της Κορίνθου, γύρω στα Περιβολάκια, στο προαύλιο της Εκκλησίας του Αποστόλου Παύλου, γύρω στο δικαστικό μέγαρο. Έμεναν σε σκηνές σε παραπήγματα, σε στάβλους, κοτέτσια, δωμάτια που περίσσευαν.

Οι άνθρωποι αυτοί έπρεπε να ζήσουν να επιβιώσουν ήξεραν να είναι γεωργοί, ήξεραν πολύ καλά να καλλιεργούν τη σταφίδα στην πατρίδα τους.

Ίσως να ήρθαν εδώ και γι’ αυτό το λόγο. Άλλοι ήταν ψαράδες.

Ελάχιστοι είχαν τεχνικά επαγγέλματα όπως  σιδεράδες, φανοποιοί.

Λίγοι ήταν οι άνθρωποι του πνεύματος που ήρθαν εδώ.

Ενίσχυσαν  το μεγαλύτερο μέρος τους, το εργατικό δυναμικό της πόλης.

Έφεραν πολύ καλύτερες μεθόδους καλλιέργειας. Έδωσαν νέα στοιχεία και άλλαξε η γεωργία στην Κορινθία ιδιαίτερα στην σταφίδα και την  αποξήρανση της.

Τα χρόνια περνούν και οι Μικρασσιάτες του Συνοικισμού ¨Ιωνία¨,   παλεύουν, με το χώμα, με τη γη , τη θάλασσα για να στηρίξουν την φαμίλια τους.

Ήταν και είναι, άνθρωποι προκομμένοι και αυτό το αποδέχονται όλοι. Όπου και αν βρέθηκαν δούλευαν ασταμάτητα και έφεραν καρπούς. Δεν σκέφτηκαν τον κόπο όταν έσκαβαν βαθιά τη γη , για να βρουν νερό σε βάθος 50 μέτρων και  κατάφεραν να κάνουν γόνιμη την ξερή γη όπου και αν ζούσαν.

Έμειναν εδώ ρίζωσαν, άφησαν και αφήνουν το στίγμα τους και σήμερα. «Ήταν προοδευτικοί άνθρωποι, οικονόμοι, πολύ ευσεβείς. Αυτή η ευσέβεια, η πίστη τους κράτησε  όρθιους, αναφέρει η κ. Ευστρατιάδου και συνεχίζει , η αντοχή τους ήταν…. έτσι το ήθελε ο Θεός, ή…. σίγουρα θα επανέλθουμε πίσω.

Η ελπίδα έδωσε μία απάντηση, μία δύναμη, ένα κουράγιο. Έφτασαν εδώ άνθρωποι, οικογένειες απορφανισμένες. Μάνες χαροκαμένες, παππούδες, γιαγιάδες, με ένα τσούρμο παιδιά. Πόσο δύσκολο ήταν που δεν είχαν τα στηρίγματά τους, τις οικογένειές τους, παντέρμοι, χαροκαμένοι μη ξέροντας στην κυριολεξία ¨πού την κεφαλήν κλίναι¨.

Χάρη στην πίστη, την ευσέβεια και το δυναμισμό τους, κατάφεραν να στηριχτούν στα πόδια τους. Η ευχή τους κάθε που τσούγκριζαν ποτήρι ήταν ¨Άντε και καλή πατρίδα¨. Δεν πίστευαν ότι θα ήταν οριστική η εγκατάστασή τους. Πονούσαν πολύ, από αυτό, ιδιαίτερα η πρώτη και η δεύτερη γενιά. Δεν ήθελαν να μιλούν γι’ αυτά ήταν σαν να έριχνες αλάτι στην πληγή τους.

Η αποδοχή από τους  Κορίνθιους ήταν πολυποίκιλη γιατί υπήρχαν ανάμεικτες εντυπώσεις και απόψεις. Πάρα πολλοί έλεγαν ότι τους φέρθηκαν φιλικά με αγάπη αφού ήξεραν τις ταλαιπωρίες τους. Υπήρχαν και σποραδικές περιπτώσεις που από άγνοια, ή φόβο μην τους πάρουν τις δουλειές, ήταν προκατειλημμένοι.

Έζησαν όμως και έναν άλλο τρόπο οικιακής ατμόσφαιρας, οπότε, άρχισαν να κάνουν φίλους πρόσφυγες, να πηγαίνουν στα σπίτια τους, με αποτέλεσμα να αναπτυχθούν φιλίες, μεταξύ των νέων. Σήμερα δεν υπάρχει αυτό το κράτημα μεταξύ τους. Υπάρχουν φιλίες, έγιναν συγγένειες, κουμπαριές, τους εκτιμούν και τους αγαπούν πολύ.

Έχει έναν καημό η κ. Ευστρατιάδου, ονομάζεται Μουσείο  Μνήμης  των Μικρασιατών  Κορίνθου.

Από  το 1998  γίνεται λόγος για τη δημιουργία του,  έχουν δοθεί υποσχέσεις από την πολιτεία και τον δήμο  Κορινθίων για την κατασκευή του.

Έχει κυλίσει από τότε πολύ νερό στο αυλάκι. Οι δεσμεύσεις των εκάστοτε δημάρχων μέχρι σήμερα δεν έχουν γίνει πράξη. Η ιδία φοβάται μήπως δεν καταφέρει να δει  τα σπουδαία αυτά κειμήλια να παίρνουν την θέση που τους ανήκει.

Δεν θα σταματήσει να ελπίζει πάντως…..

Στην κατακλείδα  της σημερινής  ¨ιστορίας¨ κρατάμε τα λόγια του   ακαδημαϊκού ,  Νεοκλή Σαρρή, που έλεγε:

¨Είναι τίτλος τιμής να δηλώνεις ότι είσαι Mικρασιάτης¨.